Uzun bir süre nişan aldığım deseni, deklanşöre basarak donduruyorum. Görüntü sensöründe çini karo üzerinde kırmızılara bürünmüş bir kadın beliriyor. Fotoğrafı Gözde’ye gösteriyorum hemen, gülüyor, “kırmızı benim rengim, çok seviyorum onu.” diyor.

Burası İznik Çiniciler Sokağı’nda bir yer.

Tuana Sanat Atölyesi’ndeyiz.

İçeride bayram telaşı var. Gözde, kız kardeşi Gamze ile fırından yeni çıkmış çini karolarını duvara yerleştiriyor, beğeniyor-beğenmiyor, arada fikrimi alıyor.

Bir süre karoları yerleşip orta halli bir düzen oluşturduk sonra oturuyoruz.

Gözde Erdem, renk tutkunu genç bir tasarımcı. Her objenin olduğu kadar her insanın bir rengi var ona göre. Çini karolar üzerine resimler çalışmalar yaparak, farklı bir teknik uyguluyor.

Başından beri senin içinde bir resim aşkı vardı. Görülüyor ki birçok çalışmanda çini motiflerinden çok çiniye resimsel çalışmalar yapıyorsun! Bunun nedeni bir şekilde daha fazla maddi kazanç sağlaması mı, yoksa içindeki resim tutkusunu bastırmak için başvurduğun kendine has üslubun mu?

Soruyu soran arkadaşımız Uludağ Üniversitesi’nde Resim programında eğitim gören (Gözde’nin de yakın arkadaşı) Kemal Çalışkan.

Biraz düşünüyor Gözde.

“Oldum olası resmi seviyorum. Resim yapan birini izlemeyi de seviyorum, kendim çizmeyi de. Çini motiflerini de seviyorum tabi ki. Onların yeri, tarihi, hazzı çok ayrı çok daha değerli ama çini karolar üzerine resim yapmak benim için ayrı bir zevk. Boyaları karıştırmaktan, fırçamın boyalarımla dansından her seferinde biraz daha fazla haz alıyorum."

“Maddi tarafına gelince... Çini karoya resimsel çalışmalar yapmanın büyük bir avantaj olduğunu düşünüyorum. Güzel tepkiler alıyorum, bu da beni mutlu ediyor. Yani sonuç olarak sevdiğim için bu şekilde çalışıyorum, bu iş bana göre zevk işi, sevilmeden yapılan hiç bir iş zaten güzel olmaz, değerli olmaz." diye cevaplıyor ilk sorumuzu.

Tekrar bayram telaşına dönüyoruz. Erman Katı geliyor Atölye'ye. Onun da bir sorusu var;
Erman Katı, Gözde'nin neden İznik'te kaldığını, dahası burada kalmaya devam edip etmeyeceğini merak ettiğini söylüyor. Başka bir yer olabilir miymiş, İznik'ten daha güzel bir yer mesela.

Düşünmeden cevap veriyor bu sefer.

"Burası benim kendimi dinlendirdiğim, kendimi düşündüğüm gelecekteki hayallerimi kurduğum yer, özel olarak İznik'te olmalıyım diye düşünmedim hiç. İzmir'de olabilirdi, Sivas'ta olabilirdi. Burada kalmayacağım, burası benim geleceğimi tasarladığım yer."
 

Anlatıyorum:

“Eğer bir rüyada olsaydın, kendini nerede ve nasıl görürdün?” diye sormuş Melek Çingir. Sende şöyle cevap vermişsin:

“Ben şimdi binalar inşa ederim, mimari tasarımlar yaparım. Gökdelenlerde gezerim, seri üretimle dev panolar yaparım. Hep aynı, başka bir şey görmüyorum ben.”

Hep birlikte gülüyoruz.

Rüyalarından bahseder misin biraz diyorum.

“Atölyemi açmadan önce çok rüya görüyordum. Açtıktan sonra daha çok görüyordum. Misal bizim salonumuzun koltuklarının kenarları deri. Derilerin üzerine helezonlar çiziyorken görüyorum kendimi, haliç çiziyorum bazen. İznik surlarına çizim yapıyorum, çömlekler, yüzlerce vazo yapıyorum. Uyandığımda zihnim yoruluyordu artık.” dedikten sonra gülüyor ve ekliyor:

"Sonra annemde rüyalar görmeye başladı. Dükkânı açmışız, siparişler alıyoruz falan. Rüyada görülen her şey gerçek oluyor” diye noktalıyor.

Gözde'nin rüyası bir yıl önce küçük bir atölye açmaktı. Nitekim Bir yıl önce bu zamanlar Tuana Sanat Atölyesi'ni açtı.

İftar vaktinden biraz önce sahildeki Melodi Aile Çay Bahçesi'ne gidiyoruz.

Sohbetimiz orta yerinde Gamze Erdem’in anlattıklarını not alıyorum:

"Eskiden, daha çok küçükken bir şeyler tasarlardı. Annem yumurta kırıyor mesela, sonra bakıyor yumurtanın kabukları yok. Kabukları birleştirip içine oyuncak bebek koyuyor. Yumurta kolilerinden şapka yapıyor."

İlkokulda dans gösterileri yaparmış, sahnelere çıkarmış. Öğretmen soruyor: Kim ne yapmak ister?
Cevaplar: Şiir okurum, tekerleme söylerim, fıkra anlatırım. Biri kalkıyor ayağa, Michael Jackson dansı yaparım diye.

"Eskişehir gazetesine bakıyoruz, dans yarışması var. Beş yüz kişilik. İlk üçe girene Nike grubu Jois Mercedes eşliğinde dans etme fırsatı. Onu birincilikle kazandı, o grupla çıkıp dans etti."

Ama dansçı olmak istemedi.

Gözde giriyor konuşmaya, "yazın partilerde çıkıp grup dansı yapıyorduk."

Gamze: "Küçükken çok top sektirirdi. Arabalar durup onu izlerdi. Çocuklarla maç yapar, erkekler kendine yediremezdi. Atletizm takımında bile bayanlarla değil erkeklerle koşardı."
 

Gülüyoruz.

Gözde: "Çok spor yapardım. Antrenmandan gelip evde kahvaltı hazırlardım."

Gamze: "Sonra okula giderdi."

Gözde: "Spor Akademisini çok istedim ama şartlarımız uygun olmadı. Ailecek karar verdik ve vazgeçtik."

Kendisi, kardeşi, ailesi, kararları ve amaçları için bu kadarının yeterli olduğuna karar verdikten sonra gelecekteki planları hakkında konuşmaya devam ediyoruz.

Röportaj boyunca yanımızda olan Gamze Erdem başta olmaz üzere,
Gözde hakkında verdiği değerli bilgiler için Ganimet Kızıltan'a, sorular için Kemal Çalışkan'a, Melek Çingir'e ve Erman Katı'ya teşekkürlerimizle.

1093 kez görüntülendi.

Yazara ait diğer yazılar Serdar Güven İle RöportajPele Mehmet ile kısa bir sohbetİznik 1990: bir fotoğrafın kısa öyküsü...Nermin Sürük ve Yaseminler...Karagöz Tasvir Ustası Güneri Acar...SERDAR GÜVEN İLE KISA BİR SOHBET...Çinili Köyün KavalcısıGönlü güzel adam "Adil Can"Turgut Tuna ile SöyleşiRecep Bozkurt'la Söyleşi